Η Κωνσταντινούπολη είναι μια από της πιο ρομαντικές πόλεις του κόσμου. Διχάζεται μεταξύ της Μαύρης θάλασσας και της θάλασσας του Μαρμαρά σε δυο ετερόκλιτους τόπους κάπου ανάμεσα στην Ασιατική και την Ευρωπαϊκή πλευρά. Στην Δυτική ακτή η Ευρωπαϊκή Κωνσταντινούπολη μοιρασμένη στις όχθες του Κεράτιου κόλπου και στην ανατολική ακτή του Βοσπόρου, η Ασιατική Κωνσταντινούπολη.
Μια πόλη που μοιάζει να είναι Ευρωπαϊκή αλλά δεν είναι. Μια φυσιογνωμία αλλιώτικη, μια πλέξη από πολύχρωμους ανθρώπους. Μια πολύβουη πόλη. Ένα μεγάλο παζάρι το οποίο ξεχειλίζει και θέτει σε εγρήγορση, τον περαστικό, τον τουρίστα, τον επισκέπτη, τον ίδιο τον κάτοικο. Εκεί λοιπόν που προτρέχεις να την χαρακτηρίσεις, αμέσως αλλάζει πρόσωπα. Μένει όμως κάτι σταθερό. Η Πόλη αποτέλεσε ίσως για αιώνες το λίκνο της χριστιανοσύνης, το οποίο διαφαίνεται από τις πολυάριθμες εκκλησίες με κορυφαίο έργο στα χρόνια του Ιουστινιανού, την Αγία Σοφία η οποία στέκει και ορθώνεται εμβληματικά και σιωπηλά ανάμεσα στα υπόλοιπα κτίσματα. Ένα έργο παγκόσμιας ακτινοβολίας το οποίο διατηρείται με πολλές προσθήκες και ανασκευές, χωρίς να χάνει παρόλα αυτά τη συμβολική του τάξη σε όλη την διάρκεια των αιώνων.
Η αλήθεια είναι ότι αδυνατείς να κοιτάξεις κατάματα το μεγαλειώδες τοπίο της Κωνσταντινούπολης, καθώς περπατάς σκυφτός παρατηρώντας τα χιλιάδες μωσαϊκά δάπεδα που έχουν επιστρωθεί στα μικρά και δαιδαλώδη σοκάκια της πόλης. Αυτή η εσωτερική άρνηση της ανύψωσης του βλέμματος ίσως οφείλεται σε έναν εύλογο σεβασμό προς την βασιλεύουσα, ίσως διότι τυφλώνεσαι από το κοφτερό και ισχυρό φως που ξεπροβάλει λίγες μόνο ώρες της ημέρας μέσα από το παχύ στρώμα ομίχλης που κατακλύζει την κορυφογραμμή της, αφήνοντας τους εκατοντάδες μιναρέδες να τονίζουν την ύπαρξη της.
